Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Είναι η ζωή του καθενός, ένας μικρός ωκεανός που πρέπει να τον περάσει.

Ένας παράξενος γέρος βρέθηκε σε μια παρέα παιδιών και άρχισε να τους λέει μια ιστορία.

Είναι η ζωή του καθενός, ένας μικρός ωκεανός που πρέπει να τον περάσει.

Ο καθένας, σύμφωνα με τις δυνατότητές του, φτιάχνει τη σχεδία του και την εξοπλίζει με τα μέσα που μπορεί.

Πολλοί διαλέγουν να μείνουν στο μικρό ορμίσκο που γεννήθηκαν κολυμπώντας μόνο με τα χέρια τους.

Οι πλειοψηφία, καβαλά ένα κούτσουρο που περνούσε τυχαία και αν είναι τυχεροί, μπορεί και να πιάσουν κάποιο νησί να σωθούν, να ξαποστάσουν και αν έχουν τόλμη, να ξεκινήσουν και πάλι για το άγνωστο.

Αρκετοί, από τους λίγους που απέμειναν, φτιάχνουν μια μικρή σχεδία και παλεύουν με τα κουπιά, ή με το μικρό πανί τους να ξεκινήσουν το ταξίδι τους.




Ακόμη λιγότεροι, αντί για  σχεδία έχουν βαρκούλα, την εξοπλίζουν με μεγάλα πανιά στο κεντρικό τους ιστίο και με φλόκο για  μεγαλύτερη ταχύτητα. Και αν πέφτει ο άνεμος, έχει ο Θεός.




Ελάχιστοι έχουν τη δυνατότητα να εξοπλίσουν το ιστιοφόρο τους και με μηχανή για να μη κολάν πουθενά.Με ότι καιρό και αν έχει, αυτοί  προχωρούν και  φτάνουν στον προορισμό που έχουν επιλέξει και όχι όπου τους βγάλει το ρεύμα της ζωής.




Το πως ξεκινά αυτό το ταξίδι ο καθένας, η ψυχούλα του το ξέρει.

Την σχεδία του, το σκάφος του, το κούτσουρό του, ο καθένας το επιλέγει, το χτίζει, το εξοπλίζει με το μυαλό του, τη θέλησή του και τις προτεραιότητές της ζωής του.
Το σκαρί που θα καβαλήσει είναι οι γνώσεις του, η παιδεία του, το μεράκι του για μάθηση και για δουλειά.
Η μηχανές του, είναι η εξειδίκευση του, η δεξιότητές του, η ατομική του προσφορά στην γενική εξέλιξη.
Το κεντρικό του πανί, είναι η ενασχόλησή του με το σώμα του, με τον αθλητισμό και την υγεία του.
Ο φλόκος του,  είναι η αγάπη του για τις τέχνες και τον πολιτισμό.
Κάτι από αυτά αν θα λείπει, σε κάποια φάση της ζωής του, θα καταλάβει πως δεν είναι πλήρης και πλήρως εξοπλισμένος. Θα βρεθεί σε δύσκολες στιγμές και δεν θα έχει όλα τα μέσα να τις ξεπεράσει.
Όλοι οι άνθρωποι μέχρι τα 24 τους χρόνια έχουν διαμορφώσει το "μέσον" που θα διασχίσουν τον ωκεανό τους.
Υπάρχουν αρκετοί, που συνεχίζουν να παλεύουν και να προσπαθούν να μεγαλώσουν τη σχεδία τους, να την εξοπλίσουν με πιο μεγάλο πανί, με καλύτερη μηχανή, με πιο μεγάλο φλόκο, σε όλη τους τη ζωή. Δεν εγκαταλείπουν ποτέ τον αγώνα.
Το μεγάλο τους κέρδος είναι πως ποτέ τους δεν θα πουν, βαρέθηκα αυτό το ταξίδι. 
Κουράστηκα. 
Δεν αντέχω άλλο.
Γιατί, η ομορφιά είναι στο ταξίδι και ο προορισμός γνωστός εκ των προτέρων.
Άγνωστη παραμένει η άφιξη.
Καλό σας ταξίδι ομορφιές μου. Με όποιο τρόπο και αν το ξεκινήσετε, ποτέ μη σταματήσετε να εξοπλίζετε το σκαρί σας.


Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

" γινάτι " Ο σοφός της λίμνης

Ήταν Δεκέμβριος του 2008, όταν ακούγοντας στο ραδιόφωνο την εκπομπή της Αναστασίας Γρηγοριάδου μια συνέντευξη του Γιάννη Καλπούζου καρφώθηκε στην καρδιά μου το παρακάτω απόσπασμα.

"Ένα Ιμαρέτ είναι η γη.Το Ιμαρέτ του Θεού.Κι εμείς οι φτωχοί, τα ορφανά και οι ταξιδιώτες της ζωής , που μας φιλοξενεί.Μας τρέφει, ανοίγει την αγκαλιά του, μας δέχεται και μας επιτρέπει να απολαύσουμε και να χαρούμε την ζωή.Κι εμείς θαρρούμε πως το διαφεντεύουμε.Το μοιράσαμε, είπαμε "αυτός ο τόπος δικός μας, εκείνος δικός σας" κι ύστερα ορμήσαμε ο ένας στον τόπο του άλλου, χωρίς να νογάμε ότι δεν ανήκει σε κανέναν.Μας άφησε ο Θεός αυτό το ιμαρέτ να το διαχειριστούμε κι εμείς αρπάζουμε, κλέβουμε, αδικούμε, εκμεταλλευόμαστε, διεκδικούμε όλο και περισσότερα, μέχρι την ώρα που θα επιστρέψουμε το τομάρι μας εκεί όπου ανήκει, στο χώμα. Και θα αξίζει τότε με όσο ενός βοδιού ή ενός προβάτου, τίποτε παραπάνω."

Ήταν ουσιαστικά ο ιδανικός τρόπος για να βρεθώ στην πρώτη παρουσίαση βιβλίου στη ζωή μου. Είχα την ανάγκη να γνωρίσω από κοντά τον άνθρωπο που έγραψε αυτά τα λόγια.
Και τον γνώρισα.
Και γίναμε συνοδοιπόροι σε μία ονειρική πολιτεία έκτοτε.
Τον ακολουθώ, πιστός αναγνώστης των έργων του και λάτρης της γραφής του.
Όταν δέχθηκα την πρόσκληση πριν λίγο καιρό, να είμαι ένας από τους δύο που θα αναγνώσουμε αποσπάσματα του βιβλίου στην παρουσίαση της 30ης Μαρτίου στο Public, ένοιωσα τη χαρά της ολοκλήρωσης μιας σχέσης, που στα δέκα χρόνια που διανύσαμε από την πρώτη παρουσίαση του "Ιμαρέτ", μεσολάβησαν μια παρουσίαση στην Κομοτηνή που άφησε εποχή, μια παρουσίαση στην Καστοριά για το "Άγιοι & Δαίμονες", μια στο Αμύνταιο για το "Σέρρα" και πολλές συναντήσεις με διάφορες αφορμές Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Μια σχέση που δεν αρκέστηκε στην εκτίμηση, τον σεβασμό και την αγάπη ενός αναγνώστη προς τον αγαπημένο του συγγραφέα, αλλά και στα βιώματα που βάζουν θεμέλια για μια καθαρή και ουσιώδη φιλία.

Λίγες μέρες πριν, παρέλαβα το νέο έργο του Γιάννη Καλπούζου, το (" γινάτι" Ο σοφός της λίμνης) από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Το διάβασα με τη λαχτάρα του διψασμένου για νερό  ταξιδευτή.
Αν με ρωτήσει κανείς τι κρατώ από αυτές τις σελίδες, τι ξεχωρίζω από το "γινάτι", θα πω πως για πρώτη φορά φώλιασε μέσα μου ένα μυθιστόρημα ολόκληρο, αυτούσιο, δίχως ερωτηματικά, δίχως ενστάσεις, δίχως αναστολές.
Μαγικός ο τρόπος που προσεγγίζει η σκέψη του συγγραφέα τον τόπο, το χρόνο, τους χαρακτήρες των ηρώων του. Μα αυτό που με σαγηνεύει σε υπέρτατο βαθμό, είναι η σοφία που κουβαλούν τα λόγια και οι κινήσεις των ηρώων του. 
Ο κάθε ένας από όσους διαβάσουν το βιβλίο, θα βρει κάπου να σταθεί και να αναλογιστεί, πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας, αν οι άνθρωποι είχαν τη δυνατότητα να προσλάβουν μέρος αυτής της σοφίας.
Η ιστορία που έχω προσλάβει  σαν γνώση,  διαβάζοντας τα έργα του Γιάννη Καλπούζου είναι καταγεγραμμένη ανεξίτηλα μέσα μου, σαν να είναι βίωμά μου. 
Δεν είναι απλά ένας ευφάνταστος συγγραφέας με αναγνωρίσιμη, δική του γραφή. 
Είναι ένας ερευνητής της ιστορίας των ανθρώπων και όχι των κρατών. 
Εντάσσει στο ιστορικό πλαίσιο μιας εποχής και ενός τόπου τους ήρωες του και η μυθοπλασία του αποκτά νέα διάσταση. Πολλαπλά χρήσιμη, παιδευτική και διασκεδαστική.

Αν θέλετε να ικανοποιήσετε την ανάγκη σας για ένα καλό βιβλίο, διαβάστε το "γινάτι" και είμαι σίγουρος πως θα σας οδηγήσει στο μονοπάτι που χαράζει η γραφή του Γιάννη Καλπούζου όλα αυτά τα χρόνια και θα γίνουμε συνοδοιπόροι προς ένα καλύτερο αύριο, γιατί θα έχουμε γνωρίσει το χθες.

Και ένα μικρό απόσπασμα από το φίλο μου Στέργιο Γκρέτζιο που μου έδωσε τη χαρά και τη μοιράζομαι μαζί σας.


Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΤΕ Παράσταση " Τα Κόκκινα Φανάρια"



Ένα θεατρικό ταξίδι που ξεκίνησε τον Οκτώβριο οκληρώθηκε στις 25 Ιανουαρίου, κάνοντας ένα γύρω για άλλες τέσσερις παραστάσεις 1 με 4 Φεβρουαρίου, με τη μεγάλη προσέλευση του κοινού, να μας υποχρεώνει για μία ακόμη παράταση 14,15,16 Φεβρουαρίου, στον ίδιο φιλόξενο χώρο του θεάτρου Αυλαία.

Έχω την επιθυμία να καταγράψω όσα κουβαλώ μέσα από αυτήν την εμπειρία.

Το σκαρί του Θεάτρου του Άλλοτε καλοχτισμένο, με καπετάνισσα την Βαρβάρα Δουμανίδου και πλήρωμα που ήταν χρόνια στο κουρμπέτι, υποδέχτηκε και κάποιους ξέμπαρκους, σαν και του λόγου μου. 
Ξεκινήσαμε να χτίζουμε κομμάτι - κομμάτι το νέο σκαρί με πολλές δυσκολίες σε ξένα καρνάγια. Πότε στο ΕΝΟ, πότε στο Μπενσουσάν και για λίγο στο Alte Fablon. Επίπονη προσπάθεια που γινόταν φοβερά δυσκολότερη όσο πλησίαζε ο καιρός, που θα έπρεπε να συντονιστούμε τόσοι άνθρωποι για να  δούμε ολοκληρωμένο το έργο.
Έγινε όμως! 
Και το φοβερό ήταν πως έγινε, δίχως εντάσεις, δίχως προστριβές, δίχως αναβολές. 
Και μετά από 59 χρόνια ζωής, μπορώ να το πω με σιγουριά, πως κανένα πλήρωμα δεν μπορεί να φτάσει κάπου, αν δεν έχει εμπιστοσύνη και σεβασμό και αγάπη στον καπετάνιο του.



Όλα τα μέλη του πληρώματος, δώσαμε το καλύτερό μας εαυτό. Όμως η έμπνευση της Βαρβάρας να εντάξει στην ομάδα τον Πέτρο Σατραζάνη, όχι μόνο σαν συνθέτη της μουσικής, αλλά και σαν συνδετικό κρίκο των συναισθημάτων μας, αφού παίζοντας ζωντανά επί σκηνής, διαμόρφωνε τις μουσικές του,  σύμφωνα με όσα ο ίδιος προσλάμβανε από την ενέργειά μας και τα συναισθήματά μας παίζοντας το ρόλο του ο καθένας  και η καθεμία από μας, ήταν το κλειδί για να ξεφύγουμε και να μην έχουμε απλά ένα ωραίο σκαρί, αλλά με ούριο άνεμο το εξαιρετικό κείμενο του Αλέκου Γαλανού, να ταξιδέψουμε και να καταφέρουμε να πάρουμε μαζί μας, και όσους από το κοινό αντιλαμβάνονταν τις προσθέσεις  μας.
Και πρόθεσή μας ήταν μια και μόνη. 
Παραθέτω αυτούσια τα λόγια της Βαρβάρας Δουμανίδου για να είναι ακριβής η περιγραφή μου.




✾ Ήθελα να φέρω την αλήθεια, ωμή, στο πρόσωπο του θεατή κι όχι να κρύψω την ασχήμια και τη βρωμιά κάτω από το χαλί. Να μη μείνω και προβάλλω την αισθησιακή, σεξουαλική πλευρά αυτών των γυναικών (γι αυτό και δεν έχει γυμνό η παράσταση), αλλά την κακοποίηση και την εκμετάλλευσή τους από οίκους ανοχής και νταβατζήδες, από έλλειψη άλλων επιλογών για την επιβίωσή τους, θύματα εκφοβισμού, αλλά και του έρωτα με λάθος άνθρωπο. Κι αυτό με τη νόμιμη σφραγίδα του κράτους και της κοινωνίας υποφέροντας μια στιγματισμένη ζωή γεμάτη κινδύνους, κακοποιημένες ψυχικά και σωματικά, συχνά εξαρτώμενες συναισθηματικά από τους δυνάστες τους». ✾

Και ήρθε αυτή  η αλήθεια. 
Κάποιους πλήγωσε, κάποιους πόνεσε, κάποιους τρομοκράτησε, αρκετούς τους ξένισε, μα αυτό που κρατώ, είναι τα ζεστά και υγρά βλέμματα όσων μας πλησίαζαν στο τέλος κάθε παράστασης και μας επέστρεφαν κάτι από όσα πήραν. Αυτό το κάτι, είναι που με ανατροφοδοτεί και έχω τη δύναμη να βρίσκομαι και το επόμενο βράδυ επί σκηνής.
Βίωσα αυτή την εμπειρία, μέσα σε μια ηρεμία μοναδική. Με ένα πνεύμα αλληλεγγύης και συναδελφικότητας πρωτόγνωρο.  
Ούτε στην κατασκευή των σκηνικών συναντήσαμε προβλήματα, αφού βρέθηκαν οι κατάλληλες λύσεις για να ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές της παράστασης. (Σημαντική η βοήθεια του αδελφού μου, Τάσου Μίχου και του φίλου Τάκη που μας παραχώρησε τα εργαλεία του ανενεργού εργαστηρίου του για αυτό τον σκοπό).

Δεν υπήρξε ούτε μια φορά στις δώδεκα παραστάσεις μας και στις αμέτρητες πρόβες, που να μου απόσπασε την προσοχή κάτι έξω από την παράσταση και να μη μπορώ να αφοσιωθώ στο ρόλο μου.
Και σε συνθήκες δύσκολες, αφού πολλά βράδια χρειάστηκε να διαλύσουμε το σκηνικό μας και την επόμενη να το ξαναστήσουμε.

Θα καταχωρήσω με τη σειρά που μου έρχονται στο νου και τους υπόλοιπους συντελεστές και μέλη αυτού του πληρώματος, σε αυτό το υπέροχο ταξίδι.
Ο καπετάν Νικόλας πήρε σάρκα και οστά χάρη στη στιβαρή και αισθαντική ερμηνεία του Στέργιου Κωνσταντζίκη. Κάθε βράδυ, μετά την παράσταση, ένοιωθα την ανάγκη να του σφίξω το χέρι για τον αψεγάδιαστο τρόπο που απέδιδε τον ρόλο του.
Η Μαίρη, είχε τη χάρη και την ομορφιά της Τζιωρτζίνας Βογιατζόγλου που μου έκανε φοβερή εντύπωση, πως από τις πρώτες πρόβες ήξερε όλα τα λόγια σε έναν από τους πιο μεγάλους ρόλους και είχε στυλιζαρισμένη προσέγγιση στο χαρακτήρα με ελάχιστες μεταβολές στη διάρκεια που έχτιζε το ρόλο.
Ο Μιχάλης, ένα αμούστακο και άβγαλτο παλικάρι, που εξελίχθηκε από την πένα του Γαλανού σε ένα αδίστακτο καιροσκόπο, έχει την όψη του πιο ευγενικού νέου ηθοποιού που έχω γνωρίσει. Του Γιώργου Κωνσταντίνου. Σπουδές, δουλειά, θέατρο τα έβαλε σε μια σειρά και τα προλαβαίνει και χαμογελά! Υπέροχος!
Ο πολυτάλαντος Νίκος Γκάρας  δεν σταματά να με εκπλήσσει, που βρίσκει τη δύναμη μέσα σε τόση πραότητα, να κάνει τόσα πολλά και τόσο καλά! Στην παράσταση πάντως είχε την υποχρέωση, να κάνει τον αστυφύλακα μέσα στη σκηνή και το αμερικανάκι πίσω από αυτήν με πολύ αξιόπιστο τρόπο.
Η Μαντάμ Παρί είχε το μπρίο και την αξιοπρέπεια της Όλγας Καλαμάρα με το απίστευτο χιούμορ της και την απέραντη τρυφερότητά της.
Η Μυρσίνη δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο με τα πάθη της και αυτό ήταν κατόρθωμα της Μαρίας Σεμερτζίδου. Η ζωντάνια της, το κέφι της, το χαμόγελό της έδιναν άλλον αέρα τόσο στις πρόβες, όσο και στις παραστάσεις. Την αγαπώ!
Το πιο παράδοξο ζευγάρι στο έργο του Αλέκου Γαλανού, αυτό της Μαρίνας και του Ντόρη,
ενσάρκωσαν η Άννα Μαρία Γάτου και ο Γιάννης Κυφωνίδης. Οι δυσκολότερες σκηνές του έργου. Και πως να γίνει βίαιος ένας τόσο ευγενής άνθρωπος! Και πως να υποδυθείς ένα ρόλο που η Χέλμη τον πήγε στο Θεό!  Πάλεψαν σκληρά και οι δύο, για να φτάσουν τις σκηνές τους στο επίπεδο που αναζητούσε η σκηνοθέτις μας και πιστεύω πως τα κατάφεραν.
Ο Πέτρος, ευτύχησε να είναι ένας Πέτρος και μάλιστα Φραγγόπουλος που του έδωσε φτερά και να αποσπά την προσοχή του κοινού αν και όντας ο μικρότερος ρόλος της παράστασης. Το πειραχτήρι της παρέας που αν και μπήκε τελευταίος στο πλήρωμα, έγινε ένα με όλους.

Ο Γαλανός, υπηρέτησε στο κείμενό του όλες αυτές τις ψυχές που βρέθηκαν αλυσοδεμένες στο άρμα του αγοραίου έρωτα και αναζήτησε στην καθημερινότητά τους τις στιγμές που είχαν μια δόση ελευθερίας. Σε μια κοινωνία που έχει μάθει να λειτουργεί εδώ και αιώνες με έναν τρόπο αγελαίο δεν υπάρχουν και πολλές τέτοιες στιγμές για τέτοιες υπάρξεις. Το ανώνυμο  πλήθος όλων αυτών των γυναικών, το ενσάρκωσε η τραγουδίστρια της παράστασης η Νατάσσα Κοψαχείλη. Βρήκε τον τρόπο και άντεξε να δεχτεί όλο το ανδρικό πληθυσμό του θιάσου - πλην του καπετάν Νικόλα - στο κρεβάτι της. Να γίνει έτσι το κύριο μέσο για να αντιληφθούν οι θεατές, πως πίσω από τα προφανή, υπάρχει ο πόνος και η εκμετάλλευση και η εγκατάλειψη και ο στιγματισμός. Υποκλίνομαι στη δύναμή της και στην υπέροχη φωνή της.
Σε όλη αυτή την προσπάθεια, είχα δίπλα μου αγόγγυστα και αρωγό μέχρι να βρω τα πατήματά μου, την Κατερίνα του Γαλανού, κατά κόσμο Θεοδώρα Κωστάκου, Την αγαπημένη μου Λόλα. Ήταν εκεί για όλους και για όλα. Προγραμματισμένη να δίνει λύσεις και να δίνεται. Η ψυχή της ομάδας και η μεγάλη μου χαρά για την τόσο κοντινή μας συνεργασία.
Ο Μιχαήλος που βροντοφώναξε την ισχύ του σαν κυρίαρχος στο πορνείο, που βρήκε το μάστορά του από ένα αδύναμο πλάσμα που εκμεταλλευόταν δίχως να ανταποκρίνεται στον έρωτά του, δεν θα έβρισκε καλύτερο εκπρόσωπο από τον Δημήτρη Βασιλειάδη. Αν κατόρθωσα κάτι παίζοντας το ρόλο του γέρου, τα μισά τα οφείλω στη δική του διδασκαλία κινησιολογικά. Στη δική του συμπαράσταση και στάση σε όλους μας. Υπέροχος συγκυβερνήτης σε ένα άξιο πλήρωμα!
Ο Πέτρος Σατραζάνης ήταν μια αποκάλυψη για μένα. Δεν υπήρχε ρόλος για αυτόν και έγινε το χαλί για να πατήσουμε και να μας ενώσει όλους.  Τον λάτρεψα για τον τρόπο που έπαιζε το πιάνο. Για την αισθητική του. Για την παιδεία του. Για τις παρεμβάσεις του.



Θα τον ακολουθώ!

Τέλος, η Βαρβάρα Δουμανίδου, είναι ένα κεφάλαιο από μόνη της. Όσα και αν γράψω σε αυτό το μικρό αφιέρωμα για αυτήν την ομάδα που χαράχθηκε μέσα μου ανεξίτηλα, θα είναι λίγα. Θα επανέλθω και όταν θα γίνει, θα συμπεριλάβω και το άλλο της μισό που μας χάριζε απλόχερα αγκαλιές και μας έδινε δύναμη. 
Τον  Ηλία Μάστορα
Αυτός δεν είναι μόνο κεφάλαιο, αλλά τόμος ολάκερος.





Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Γενέθλιος ημέρα

Σήμερα  κάνω το πρώτο βήμα στα




Όντας γεννημένος το



θέλω να πιστεύω πως θα τα καταφέρω να είναι μια δημιουργική χρονιά.

Θα την απολαύσω ως το μεδούλι της.

Σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο...

Καλά Χριστούγεννα σε όλους

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Ο φόβος - Λύκος (Οροβάγχη)



Ο φόβος είναι το βασικότερο συστατικό της ανθρώπινης υπόστασης. Βρίσκεται στον πυρήνα των κυττάρων μας και τροφοδοτείται διαρκώς,  - ατομικά και συλλογικά – με νέες απειλές υπαρκτών και ανύπαρκτων κινδύνων.
Είναι ακριβώς το σημείο που εκμεταλλεύονται όσοι διαφεντεύουν τη μοίρα  των ανθρώπων. Χάρη σε αυτόν, κάθε εποχή έχει και τη μαζική της υστερία, που κρατά τους πληθυσμούς πειθήνια όντα στις βουλές των κρατούντων.
Ο ISIS και ισλαμοτρομοκρατία σήμερα, πυρηνικά ολοκαυτώματα σήμερα και χθες, Ναζισμός με τα φασιστοειδή του, προχθές, ο κομουνισμός που γεννά Μακαρθισμούς και ψυχρούς πολέμους αντιπροχθές, και όλα αυτά απλώνονται σαν το ζιζάνιο του λύκου, κίτρινα κόκκινα και μαβιά, πάνω στις ψυχές των ανθρώπων.
Οι θρησκείες και κυρίως οι ονομαζόμενες θρησκείες εξ αποκαλύψεως, όπου η αλήθεια και η γνώση δεν είναι θέματα αναζήτησης και ανάπτυξης αλλά αποκάλυψη άπαξ δια παντός κάποιων μύθων από τον όποιο θεό, που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, στηρίχθηκαν σε μια ανοιχτή θέση εξουσίας. Μια εξουσία που πηγάζει από την δαμόκλειο σπάθη της κόλασης και της τιμωρίας όσων δεν συμμορφωθούν  με τις γραφές τους.
Ρίζωσε για τα καλά ο φόβος στη ζωή μας και διασπείρεται όπως ακριβώς το ζιζάνιο του λύκου, παρασιτικά.
Ο λύκος με την επιστημονική ονομασία  Οροβάγχη, δεν έχει χλωροφύλλη, που σημαίνει πως τα θρεπτικά του συστατικά τα προσλαμβάνει από το φυτό ξενιστή και το οδηγεί σε μαρασμό. Όπως ακριβώς ο φόβος τις ψυχές των ανθρώπων.
Κάθε φυτό οροβάγχης, παράγει 100,000 σπόρους οι οποίοι διασπείρονται και περιμένουν για πάνω από δέκα χρόνια το νέο φυτό ξενιστή που θα τους αναστήσει. Σε ένα προσβεβλημένο χωράφι με το ζιζάνιο του λύκου, μόνο η αμειψισπορά  για τρία ή τέσσερα χρόνια με φυτά που δεν προσβάλλονται θα μπορούσε να βοηθήσει την κατάσταση.
Αν παρέμβει κανείς και καταστρέψει το ζιζάνιο πριν αναπτύξει τους σπόρους, πάντα βοηθά και περιορίζει την εξάπλωση.
Το φόβο όμως των ανθρώπων, μόνο η πορεία προς τη γνώση και η φιλοσοφημένη στάση ζωής μπορεί να τον αποτρέψει.
Όταν γνωρίζεις, μπορεί να φοβάσαι, όμως δεν πανικοβάλλεσαι . Λειτουργείς με περισσότερη ψυχραιμία και έχεις τη δυνατότητα να αντιμετωπίσεις με καθαρό μυαλό την κατάσταση.
Δεν γίνεσαι ένα με το κοπάδι που καθοδηγείται από το φόβο της γκλίτσας του τσομπάνη.
Και όχι!
Μακριά από το μαντρί, δεν σε τρώει ο λύκος.

Μέσα στο μαντρί σε τρώει ο τσομπάνης.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΘΥΜΟΣ - ΤΡΙΒΟΛΙ



Ο θυμός είναι ένα έντονο συναίσθημα πάθους, προκαλείται συνήθως  από κάποια ταραχή, προσβολή, άρνηση. Σπάνια νιώθουμε θυμό δίχως να νιώθουμε πληγωμένοι σε κάποιο βαθμό και σπάνια νιώθουμε πληγωμένοι ψυχικά χωρίς να νιώθουμε θυμό γι’ αυτό που προκάλεσε τον πόνο.
Το σίγουρο είναι πως ο θυμός, πάντα προκαλεί πόνο σε όποιον απευθύνεται, μα κυρίως σε αυτόν που είναι θυμωμένος.
Υπάρχουν μικρά γεγονότα της καθημερινότητας, που αν δεν τα ελέγξουμε και τα αφήσουμε να συσσωρεύονται, θα έρθει η στιγμή της έκρηξης και θα είναι οδυνηρή.  Λειτουργεί όπως ακριβώς αναπτύσσεται το τριβόλι. Αν δεν το ξεριζώσεις νωρίς και το αφήσεις να καρπίσει, τότε σκορπά γύρω του τα αγκάθια και αλλοίμονο σε όποιον τα πατήσει.



Ο θυμός που έχει θαφτεί μέσα μας, είναι σαν το τριβόλι που σκεπάστηκε από την αγριάδα - εγωισμό. Δεν φαίνεται, όμως είναι εκεί και κάποια στιγμή θα το πατήσουμε και θα υποστούμε τις συνέπειες. Ο θυμός που εκδηλώνουμε ανεξέλεγκτα προς οποιονδήποτε θεωρούμε πως τον προκάλεσε, δεν έχει συνέπειες μόνο για αυτόν, αλλά και για μας. Μέσα μας γίνεται μια έκρηξη, ο οργανισμός μας βρίσκεται σε επιφυλακή, αναβαίνει το αίμα στο κεφάλι μας και αδυνατούμε να ελέγξουμε τις πράξεις μας. Είναι σαν να πατάμε ξυπόλητοι σε κήπο γεμάτο τριβόλια.
Ο Ιπποκράτης  έλεγε πως οι συγκινήσεις που είναι άμεσα συνδεδεμένες με τα συναισθήματα, επιδρούν στη λειτουργία του σώματος και είναι αφετηρία έναρξης πολλών ασθενειών. Από την αρχαιότητα λοιπόν μέχρι και σήμερα γνωρίζουμε πως η έκρηξη θυμού μπορεί να σκοτώσει. Η αδρεναλίνη πιάνει κόκκινο και δρα ανεξέλεγκτη.
Πώς να αναπτυχθεί και να καρπίσει, να ανθοφορήσει ο κήπος της αγάπης, αν αφεθεί ελεύθερα ο θυμός  - τριβόλι να αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα;
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε τη δυνατότητα να ξεριζώνουμε όλα τα τριβόλια σε νεαρή ηλικία, και πολλά από αυτά απλώνουν ακτινωτά τα κλαδιά τους γύρω μας, με τα πανέμορφα κίτρινα ανθάκια και τους μυτερούς πολύπλευρους ακάνθους σε απίστευτη ποσότητα. Μπορούμε να εστιάζουμε σε αυτό έγκαιρα, και αντί να τα πατάμε και να πληγώνουμε εαυτούς και αλλήλους, αθώους και ενόχους – πόσες φορές δεν ξεσπάμε στα παιδιά μας, στην οικογένειά μας, γιατί είμαστε εκνευρισμένοι από την δουλειά ή από τις δυσκολίες της ζωής; -  να γνωρίζουμε πως βρίσκεται μπροστά μας, μέσα μας, να το συλλέγουμε και να το κάνουμε βοτάνι το ζιζάνιο.
Όπως το τριβόλι έτσι και ο θυμός, μπορεί να μας αναγεννήσει ερωτικά και να καταπολεμήσει την κατάθλιψη, αν το επεξεργαστούμε κατάλληλα. Αφού το συλλέξουμε, το πλύνουμε, το βράζουμε  και πίνουμε το αφέψημα τρεις φορές την ημέρα. Θα μας θυμίζει πως στο χέρι μας είναι να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας και να εστιάσουμε σε αυτό που μας κάνει να θυμώνουμε δίχως να παίρνει η μπάλα τους πάντες.

Θυμός και εγωισμός πάνε χέρι – χέρι και διαφεντεύουν τις ζωές μας.  Έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τον τρόπο που έχουμε κτίσει τον κοινωνικό μας ιστό και δομήσει την κοινωνία μας. Πίσω από κάθε δυσάρεστη είδηση του κοινού ποινικού δικαίου, που φτάνει μέσα από τα ΜΜΕ στα αυτιά μας, υπάρχει ένας θυμωμένος άνθρωπος.
Απαραίτητη προϋπόθεση λοιπόν, για μια ευχάριστη ευδαίμονα ζωή, να μπορούμε να έχουμε υπό έλεγχο το θυμό. Και πως μπορεί να γίνει αυτό;
Για την απάντηση θα δανειστώ τα λόγια του Αριστοτέλη: ‘Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, αυτό είναι εύκολο. Αλλά το να θυμώνει κανείς με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό και τη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι εύκολο’
Αυτό λοιπόν πρέπει να κάνουμε. Να γνωρίζουμε πάντα πως ο θυμός είναι τριβόλι που μπορούμε να ελέγξουμε και πριν ξεσπάσουμε κατά δικαίων και αδίκων, ας κάνουμε την ενσυνείδητη κίνηση να το ξεριζώσουμε, να κερδίσουμε το κατάλληλο χρόνο για να γίνει η αποσυμπίεση μέσα μας και να μπορέσουμε με λογική να στρέψουμε το βλέμμα προς τη βασική αιτία που προκάλεσε τον θυμό.


Η συγχώρεση είναι το μεγάλο φάρμακο κατά του θυμού. Λειτουργεί  κατευναστικά και μακροχρόνια. Μια αγαπημένη φίλη έβαλε στο στόμα κάποιου ήρωα θεατρικού τα εξής λόγια: «Το ασυγχώρητο σε δένει με το παρελθόν. Η αδυναμία της συγχώρεσης δεν έχει παρόν, ούτε μέλλον, μόνο παρελθόν». Σαν τα τριβόλια από το παρελθόν, παραμένει ο θυμός και υποσκάπτει το μέλλον μας. Μόνο αν μπούμε στη διαδικασία να μαζέψουμε τα αγκάθια του, θα συγχωρέσουμε και θα λυτρωθούμε. Θα αντικρίσουμε το σήμερα και το αύριο με καθαρό βλέμμα και ζεστή καρδιά.


Έτσι πάντα θα έχουμε τον κήπο της Αγάπης ολάνθιστο και καρπερό, να ομορφαίνει  και να τροφοδοτεί την ζωή μας με άνθη και καρπούς.

Να ευτυχούμε εμείς και όσοι βρίσκονται γύρω μας.

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

ΖΙΖΑΝΙΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Αγάπη!
Τι είναι η Αγάπη;
Είναι το συναίσθημα  που όταν επικρατεί, ζεις σε απόλυτη ευδαιμονία.
Το ευγενέστερο των συναισθημάτων.
Το συναίσθημα έντονης στοργής και προσωπικής αφοσίωσης.
Στη φιλοσοφία είναι η αρετή που  εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια, την αφοσίωση, την συμπόνια, την στοργή.
Στο μυαλό μου υπάρχει σαν ένας κήπος.
Ο κήπος της Αγάπης.
Όπου τα φυτά εκπροσωπούν και κάποιο συναίσθημα.

Υπάρχουν τα ωφέλιμα φυτά – συναισθήματα, που με ιδιαίτερη φροντίδα αποδίδουν καρπούς και άνθη. Ομορφαίνουν την ψυχή, συντηρούν την ζωή, και οδηγούν τη νόηση σε ανώτερα στάδια. Ανάμεσά τους όμως, υπάρχουν και τα συναισθήματα – ζιζάνια, που αν αφεθούν, θα πνίξουν κάθε καλό και ευγενές συναίσθημα και θα γίνει ο κήπος της αγάπης, αλλά και η ζωή μας ρουμάνι αδιαπέραστο και αφιλόξενο.
Στο κάθε ένα από αυτά τα συναισθήματα, αντιστοιχεί ένα ζιζάνιο που υπάρχει σε κάθε κήπο και λειτουργεί με τους κανόνες της φύσης. Μένει στον καθέναν από εμάς να παρατηρήσει και να διαμορφώσει τη δική του αντιστοίχιση, σύμφωνα με τα δικά του υποκειμενικά κριτήρια.

Η δική μου διαβάθμιση είναι η  παρακάτω:

·         ο εγωισμός - αγριάδα,
·         ο θυμός - τριβόλι,
·         η κακία – γερμανός,
·         η οργή - ήρα,  
·         ο φόβος - λύκος,
·         ο φθόνος - μουχρίτσα,
·         το μίσος - δατούρα,
·         το άγχος - βάτος,
·         η ζήλεια - κολλιτσίδα,
·         η κακεντρέχεια - τσουκνίδα, 
·         η λύπη - αγριομάρουλο,
·         η μοναξιά - αγριοκρέμυδο, 
·         η ντροπή - καλέντουλα,
·         η ενοχή – κισσός,
·          η απομόνωση - μολόχα,
·        η απογοήτευση – βλίτο,
·         η ανασφάλεια - περικοκλάδα,
·          ο πανικός - κόνυζα,
·         
       
Έχω την αίσθηση, πως ενώ η φύση λειτουργεί με αντικειμενικά κριτήρια, εμείς, ως έλλογα όντα που ο καθένας μας έχει τη δική του διαδρομή στη ζωή, έχει τη δυνατότητα να αποδώσει σε κάθε συναίσθημα και διαφορετική υπόσταση. Γι’ αυτό και υποκειμενική.
Άρα, ο καθένας μπορεί να αποδεχθεί τη δική μου σύνδεση ή να διαμορφώσει τη δική του, σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια.

Θα προσπαθήσω να στηρίξω την άποψή μου, περιγράφοντας τα αντικειμενικά δεδομένα των ζιζανίων - φυτών και τα υποκειμενικά των ζιζανίων - συναισθημάτων.
Έχοντας μια επιθυμία.
Το καλό που νιώθω πως κουβαλώ μέσα από την ενασχόλησή μου  με αυτήν την ιστορία, να φτάσει στους αναγνώστες που θα έχουν το κουράγιο να το διαβάσουν.


ΑΓΡΙΑΔΑ – ΕΓΩΙΣΜΟΣ



Εγωισμός είναι η τάση να ευνοεί κανείς το προσωπικό του συμφέρον σε βάρος των υπολοίπων. 
Να επιθυμεί να κυριαρχεί η γνώμη του έναντι οποιασδήποτε άλλης. Πολλαπλασιάζεται με τον ίδιο τρόπο, αυτόν  της αγριάδας. Τα ριζώματά του, αναπτύσσονται βαθιά μέσα στο εγώ και το υπέργειο τμήμα του, όσο δεν επεμβαίνει κανείς να το περιορίσει, εξαπλώνεται με απίστευτη ταχύτητα, δημιουργώντας νέα ριζώματα, καταλαμβάνει ζωτικό χώρο άλλων συναισθημάτων. 
Συμβιωτικά μαζί του αναπτύσσεται ο Θυμός - Τριβόλι, το Μίσος – Δατούρα, ο Φόβος – Λύκος, ο Φθόνος –Μουχρίτσα και η Ανασφάλεια - Περικοκλάδα.  

Ο Εγωισμός, όπως και η αγριάδα δεν καταστρέφεται ποτέ. Ακόμη και αν τον κάψεις και καταστρέψεις το υπέργειο τμήμα του, με το πρώτο δάκρυ που δεν βγαίνει προς τα έξω, να κυλήσει στο μάγουλο αλλά κρατιέται και σταλάζει στην ψυχή, ξαναφυτρώνει και διεκδικεί να διαφεντέψει την ύπαρξή σου. 
Μπορείς να το διατηρήσεις με συχνά κουρέματα και τακτικά ποτίσματα σαν γκαζόν. Μπορείς να παίζεις γκολφ και να χορτάσεις πράσινο, θα στερήσεις όμως από την ζωή σου την πολυχρωμία, την πολλαπλή χρησιμότητα και την ομορφιά ενός κήπου, σαν αυτόν της Αγάπης.
Τρέφει και τρέφεται από το εγώ. Στερεί από όλα τα’ άλλα συναισθήματα ζωτικό χώρο και λειτουργεί αρνητικά σε οποιαδήποτε σχέση. Πολύ περισσότερο στη συμβίωση δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Να τον περιορίσεις μόνο μπορείς.
Καταπολεμάται με την εκρίζωση και την  αγάπη προς τους άλλους, την κατανόηση της διαφορετικότητας, την πραότητα, τη  γνώση, το διαλογισμό και την ενσυναίσθηση. Όσο εξασθενεί ο εγωισμός, τόσο μεγαλώνει η ηρεμία, η αίσθηση ελευθερίας από τα δεσμά του, η ευτυχία να ζεις δίχως τα αρνητικά αποτελέσματα της παρουσίας του.  
Τότε μόνο μπορεί να περιορισθεί και να μετατραπεί σε βοτάνι. Βράζοντας αυτές τις ρίζες, πίνεις το νερό και καταπολεμάς τα προβλήματα του προστάτη, τις πέτρες στα νεφρά, την κυστίτιδα.
Την αγριάδα χρησιμοποιούν οι γάτες και τα σκυλιά σαν φυσικό καθαριστικό για να κατευνάσουν τις πεπτικές τους διαταραχές.
Τον εγωισμό μας, χρησιμοποιούν όσοι γνωρίζουν να χειρίζονται τους ανθρώπους και να μας κατευθύνουν σύμφωνα με το συμφέρον τους.
Έχοντας επίγνωση πως ο εγωισμός  είναι βασικό μας συναίσθημα,  μπορούμε να τον κρατήσουμε σε τέτοια κατάσταση που να μην επηρεάζει την ζωή μας, να τον ξεριζώνουμε, για να μη καταστρέφει τον κήπο της Αγάπης.
Είμαι σίγουρος πως όσοι από εμάς το καταφέρουμε, θα έχουμε τη χαρά να ζήσουμε με πληρότητα και ευδαιμονία, επικεντρώνοντας την προσοχή μας στα ουσιαστικά του πνεύματος και όχι στην επίπλαστη ευδαιμονία της κατανάλωσης.
Ο εγωισμός τρέφεται από την επιθυμία για υλικά αγαθά, ενώ καταστέλλεται από την πνευματική καλλιέργεια. 
Όσο περισσότερα θέλει κανείς, τόσο περισσότερα μέσα θα χρησιμοποιήσει για να τα αποκτήσει. Τόσο περισσότερο θρέφει τον εγωισμό του. Οι απόλυτοι εγωιστές, είναι δυστυχείς άνθρωποι. Μπορεί να έχουν τον κόσμο της ύλης στα χέρια τους και να τον εξουσιάζουν, όμως δεν θα αποκτήσουν ποτέ την ψυχική γαλήνη και την ευτυχία που μόνο η αγάπη μπορεί να προσφέρει, γιατί το ζιζάνιο – εγωισμός, έχει πνίξει κάθε άλλο συναίσθημα που υπάρχει μέσα του και γύρω του.


Μόνο τα σύμφυτα μπορούν να επιβιώσουν σε τέτοιες συνθήκες.  Ο φόβος, ο θυμός, το μίσος, η κακία και ο φθόνος γιατί, ενώ τα έχουν όλα όσα μπορούν να αγοράσουν με το χρήμα, δεν μπορούν να έχουν, όσα κάποιοι άλλοι τα κατέχουν μόνο με την αγάπη.

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

ΡΕΤΣΕΛΙ ΣΥΚΟ



Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που θρέφει τους δώδεκα. 
Κάποτε, οι άνθρωποι που δεν είχαν άλλο τρόπο να ζουν, παρά να αναζητούν στη φύση τα προς το ζην, μάζευαν τα γεννήματά της, τα περισσότερα τα αποξήραναν, κάποια τα έκαναν γλυκό και άλλα τα κονσερβοποιούσαν για τις δύσκολες μέρες του χειμώνα.
Σήμερα, αναζητούμε στις παραλίες τη δροσιά και κουραζόμαστε περισσότερο ξεκουραζόμενοι. 
Και μένουν οι συκιές φορτωμένες, οι κορομηλιές αμάζευτες, οι βατομουριές ταΐζουν τα πουλιά, οι κρανιές γλυκαίνουν λίγους μερακλήδες,
Αυτές τις μέρες που η ζέστη βαράει κόκκινο, προτίμησα να ιδρώνω μαζεύοντας σύκα και πάνω από την κατσαρόλα να ανακατεύω με τις ώρες, παρά να ιδρώνω καθήμενος.
Το χειμώνα που θα ρθει, θα έχω κάτι να γλυκάνω κάθε πίκρα. να φιλέψω κάθε φίλο, να τρατάρω σαν τα χρόνια τα παλιά.
Με λίγα γίνονται τα ωραία, με ανθρώπους γίνεται η παρέα.
Μέχρι που να ρθουν, έτσι η μοναξιά γίνεται φάρμακο και όχι φαρμάκι.
Καλώς να ορίσουν!


Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Περί αριστείας σκέψεις




Σκέφτομαι, πόσες ζωές πρέπει να έχω για να διαβάσω και να κατανοήσω τόσες απόψεις, για ένα θέμα που σέρνεται στις μέρες μας και ταλαιπωρεί δίχως λόγο και αιτία την κοινωνία μας.
Μιλώ για τον τρόπο επιλογής σημαιοφόρου στα δημοτικά σχολεία. Κλήρωση ανάμεσα στους αριστούχους ή ανάμεσα σε όλα τα παιδιά της έκτης;
Και τι απάντηση να έχεις για ένα θέμα που θα έπρεπε να είχε λυθεί με την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων!
Όμως έτσι κι αλλιώς, το θέμα της αριστείας στο σχολείο, πάντα θα υπάρχει και θα είναι θέμα συζήτησης ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη. Δάσκαλοι, γονείς, μαθητές, και φυσικά το αρμόδιο υπουργείο.
Η απορία μου ήταν, είναι και φοβάμαι πως θα συνεχίσει να είναι, σε ένα σχολείο όπου τα μέσα διδασκαλίας είναι αναντίστοιχα της εποχής μας, μακριά από τις δυνατότητες των παιδιών, που οι προσλαμβάνουσες που έχουν στη προσχολική ηλικία και έξω από το σχολείο είναι απείρως πιο σύνθετες με αποτέλεσμα να καθιστούν τη διαδικασία εκπαίδευσης βαρετή και άνευ ουσίας. Και να επαφίεται στις δυνατότητες και τη διάθεση του δασκάλου να βρει τρόπο να επικοινωνήσει με τα παιδιά και να αγαπήσουν το σχολείο.
Φοβάμαι όμως πως πολύτιμες δραστηριότητες που έχουν σχέση με τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού, με την συναισθηματική του ευφυΐα και με την κοινωνική του ένταξη απουσιάζουν από το οργανόγραμμα του σχολείου και η αξιολόγηση ενός μαθητή γίνεται αναγκαστικά με τα περιορισμένα κριτήρια που καθορίζει η εκάστοτε εγκύκλιος του υπουργείου. Αν προσθέσεις σε αυτά και όλες τις συμβάσεις που διαμορφώνονται ανάμεσα στο δάσκαλο, τους γονείς και την κλειστή κοινωνία του σχολείου, τότε η σωστή αξιολόγηση γίνεται ένας γρίφος που απέχει παρασάγγας από την ουσία της, που είναι να αναδείξει την αξία των παιδιών που καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια, το αποτέλεσμα της προσπάθειας να είναι άξιο βράβευσης και να είναι κίνητρο να εντείνουν τις προσπάθειές τους και τα υπόλοιπα παιδιά.
Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια. Κάθε ένα από αυτά έχει τα ιδιαίτερα χαρίσματα που πρέπει να βρουν διέξοδο και να αναδειχτούν. Δυστυχώς, ο τρόπος που γίνεται η αξιολόγηση είναι ισοπεδωτικός και εξαφανίζει κάθε ιδιαιτερότητα που δεν συμμετέχει στα στενά πλαίσια του σχολικού προγράμματος.
Αυτό φοβάμαι δεν μπορεί να αλλάξει. δίχως την εκπαίδευση των ίδιων των γονιών.
Μα η πλειοψηφία των γονέων απουσιάζει από το σχολείο και δεν συμμετέχει στις δράσεις που οργανώνονται προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν μπορείς να εντοπίσεις κανένα πρόβλημα αν δεν είσαι παρών. Δεν μπορείς να δώσεις κάποια λύση, αν δεν συζητήσεις με τους άλλους που βρίσκονται στην ίδια θέση με σένα. Τα σχολεία μας δεν έχουν τα εφόδια που χρειάζονται να προσφέρουν στα παιδιά μας, γιατί εμείς δεν είμαστε εκεί για να τα ζητήσουμε. Να τα απαιτήσουμε. Σε όσα σχολεία υπάρχουν γονείς που συντονίστηκαν και βρίσκονται καθημερινά δίπλα στους δασκάλους, τα αποτελέσματα είναι θεαματικά
Όλοι μας ρίχνουμε το ανάθεμα για τα κακώς κείμενα της εκπαίδευσης στο σχολείο. Δυσανασχετούμε για την συμπεριφορά των παιδιών μας στο δρόμο, στην αγορά, στα λεωφορεία, στις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, απέναντι στους ηλικιωμένους, στα ζώα, στη φύση, απεκδυόμενοι της ευθύνης που βαρύνει εμάς τους ίδιους και τις επιλογές μας για το πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, με ποιες αξίες και ποια ιδανικά;
Η αριστεία λοιπόν δεν είναι ένα δεκάρι στον έλεγχο του σχολείου, αλλά πόσο ελεύθερο να επιλέξει το δρόμο της ζωής είναι το παιδί μας, με σεβασμό στην παρουσία των άλλων και των κανόνων που ορίσαμε.
Πόσο χαρούμενο και ευτυχισμένο είναι το παιδί μας με όλα αυτά που κάνει.
Πόσο κοντά του είμαστε με πλήρη συναίσθηση της παρουσίας του στη ζωή μας και με ανοιχτά τα αυτιά μας στα πραγματικά θέλω της ψυχής του και όχι στο "πάρε παιχνίδια να παίξεις και άσε με ήσυχο", "δες κινούμενα σχέδια για λίγη ώρα μέχρι να τελειώσω τη δουλειά", "μη βγεις στο δρόμο με τους φίλους σου, είναι επικίνδυνα", "διάβασε γρήγορα, έχουμε την όποια δραστηριότητα μετά" και πάει λέγοντας.
Αριστεία είναι να έχεις ένα παιδί που δεν θα κλάψει ποτέ γιατί ζήλεψε ένα άλλο παιδί, αλλά θα δακρύσει από συγκίνηση όταν θα αισθανθεί τη χαρά από την προσφορά του σε κάποιον που τον είχε ανάγκη.
Αριστεία είναι να έχεις ένα παιδί, που θα αγαπά τη διαδικασία της γνώσης και όχι την επιβράβευση για αυτήν την αγάπη.
Αριστεία είναι να αγαπάς το παιδί σου και τα παιδιά όλων σαν να ήταν δικά σου.
Αριστεία είναι να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα όλων και όχι μόνο για την αριστεία του παιδιού σου.
Γιατί η ευτυχία ανθίζει και διαρκεί όταν υπάρχουν οι συνθήκες για πολλούς να είναι ευτυχισμένοι.
'Όταν ανθίζει για έναν είναι εφήμερη.

* η φωτογραφία, είναι εγκατάσταση στο μουσείο σύγχρονης τέχνης "Θεόδωρος Παπαγιάννης" στο Ελληνικό Ιωαννίνων.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΜΙΚΡΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΑΦΗΓΗΣΗΣ

"Η ιδανική αφήγηση είναι κάτι αδύνατο να προγραμματιστεί. Γίνεται τις σπανιότατες φορές που λες το σωστό παραμύθι, στο σωστό πρόσωπο, τη σωστή στιγμή και ο αποδέκτης του το "παραλαμβάνει" σαν δώρο ζωής"
 Έτσι κλείνει το Μικρό Αλφαβητάρι Αφήγησης της Λίλης Λαμπρέλλη.





Σε μια τέτοια σπανιότατη στιγμή, ήμουν ακροατής του 958 της ΕΡΤ3, της εκπομπής Καλημέρα με την Αναστασία Γρηγοριάδου και για άλλη μια φορά μπήκε στην ζωή μου μέσω των ερτζιανών ένας συγγραφέας και με γέμισε φως. ( Η προηγούμενη ήταν ο Γιάννης Καλπούζος, όταν παρουσίασε προ αμνημονεύτων χρόνων το ΙΜΑΡΕΤ και από τότε πολύτιμος φίλος)
Την Λιλή Λαμπρέλλη δεν τη γνωρίζω. Δεν ήξερα καν πως υπάρχει. Ακούγοντας στην εκπομπή αποσπάσματα από το βιβλίο, συντονίστηκα και ταυτίστηκα με πολλά από όσα άκουγα. Αναζήτησα το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία της πόλης, περιπλανήθηκα σε όλα τα μεγάλα και μικρά, δεν το βρήκα διαθέσιμο πουθενά. Μόνο παραγγελία. Στο κάψιμο μου να το παραλάβω άμεσα, πήγα και στο κεντρικότερο όλων - που έχω ορκιστεί να μη πηγαίνω - και το βρήκα. Με επτά ευρώ και έντεκα λεπτά, βρέθηκα στον κόσμο της αφήγησης των παραμυθιών και όσο προχωρούσα τόσο ανακάλυπτα στοιχεία που με αφορούσαν σε κάθε φάση της ζωής μου. Δεν έχω σκοπό να γίνω αφηγητής παραμυθιών και ούτε μου έδωσε κατεύθυνση για κάτι τέτοιο το περιεχόμενο του βιβλίου. Με υποχρέωσε όμως, να γράψω στη πίσω, κενή σελίδα του, τα παρακάτω πριν καν τελειώσω την ανάγνωσή του.

" Σαν ένα σφουγγάρι να καθάρισε τον πίνακα της ζωής μου και τώρα μπορώ να διατυπώσω τις σκέψεις μου από την αρχή. Πιο διάφανες, πιο καθαρές, περισσότερο επικεντρωμένες στην αλήθεια της αγάπης και την γνησιότητα της Ελευθερίας."

Σήμερα που το τελείωσα, έγραψα τα εξής.

"Μάθημα ζωής ήταν η ανάγνωση του βιβλίου Μικρό Αλφαβητάρι Αφήγησης της Λιλής Λαμπρέλλη. Δεν είμαι παραμυθάς, όμως  όλοι μας, κάθε μέρα είμαστε αφηγητές ή ακροατές και πλάθουμε τις ιστορίες της ζωής μας. Με τους ήρωες μας, τους πρίγκιπες και τις βασιλοπούλες, τις μάγισσες, τους δράκους μας, τα κάστρα μας και τα ερείπια μας, τις κορυφές μας και τα τάρταρα, τις ήρεμες λίμνες και τους θλιβερούς μας βάλτους, τα δροσερά ρυάκια και τα ορμητικά μας ποτάμια, τις γαληνεμένες θάλασσες και τα αγριεμένα κύματα της ζωής μας. Όλοι μας ξεκινάμε να ανακαλύψουμε το άγνωστο και αφήνουμε πίσω μας ψίχουλα για να διασφαλίσουμε το γνωστό, το οικείο. Και όπως ο παραμυθάς που θέλει να μεταφέρει στους ακροατές του το παραμύθι για να αφοσιωθεί σε αυτό,  για να γίνει μέρος της ιστορίας του, πρέπει να ακολουθήσει όλους αυτούς τους κανόνες που εμπεριέχει το Αλφαβητάρι της Λιλής Λαμπρέλλη, έτσι και όλοι μας, για να ζούμε με πλήρη συναίσθηση, με στόχευση στην αγάπη, την ελευθερία, την ευτυχία, αποδεχόμενοι την ύπαρξη του πόνου και της απώλειας ως κομμάτι της ζωής πρέπει να ακολουθήσουμε τους ίδιους κανόνες της ιδανικής αφήγησης, για να έχουμε ιδανική ζωή."

Για μένα το βιβλίο αυτό είναι οδηγός ζωής και ακολουθώντας την Αραβική παροιμία  "Αν φοβάσαι μη το κάνεις, αν το κάνεις μη φοβάσαι" (που ανακάλυψα στο λήμμα του φόβου) θα το κάνω δίχως φόβο οδηγό μου και είμαι σίγουρος, πως αν τα καταφέρω, η ζωή μου θα μοιάζει με παραμύθι.

Ελπίζω να ανταμώσουμε σε αυτόν τον κόσμο των παραμυθιών όπου μπορούμε να βρούμε απαντήσεις για τον τρόπο που ζούμε, χάνοντας την παιδικότητα μας και απαγορεύοντας να έχουν παιδική ηλικία τα παιδιά μας.
Να πλάσουμε το παραμύθι της ζωής μας από την αρχή. Να μοιάζει λίγο περισσότερο με τα παραμύθια που ξεχάσαμε.
Μπορούμε να το κάνουμε ευκολότερα, αν αγκαλιάσουμε παραμυθάδες σαν την Λίλη Λαμπρέλλη, την Ανθή Θάνου και τόσες, και τόσους άλλους, να  ακούσουμε τα παραμύθια τους, τις ιστορίες τους, να ξαναγίνουμε παιδιά, μήπως και  γαληνέψει το μέσα μας, μήπως και ημερεύσουν οι δράκοι που μας καίνε τα σωθικά.